ยัง ดูสก๊อยได้อีก

jakpanee says:
เอาม่ะ ทำงานประกวดเป็นทีม ส่งเต็มแมคสามงานเลย
jakpanee says:
เพื่อได้ตังค์และชื่อเสียที่ไม่ได้ก่อให้เกิดไรหรอก ฮ่าๆ
Ninging says:
เอาๆ
Ninging says:
ทำเอาประสบการณ์
jakpanee says:
ไม่เอาแล้วประสบการณ์ แก่ล่ะ เอาตังฮ่าๆ
Ninging says:
ยังไม่แก่ ฮ่าๆ
jakpanee says:
ชั้นแก่น่ะ ว่ามะ
jakpanee says:
ดูแก่ยังว่ะ
Ninging says:
ยัง ดูสก๊อยได้อีก
jakpanee says:
ฮ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา

ด้วยความคิดถึง...สายน้ำไม่เคยไหลกลับ

สามซ่า อดีตพระโจ้ ดี พี่อ้อ







นผุย-ดี ใครอ่ะ หญิง ส้ม พี่อ้อ จอย จักร พี่ดำ

หลวงพี่ฟับเจืองงงงงงงงงง

พี่โจน น้องทาน

น้องพอล ป่านนี้จะเป็นไฉนหนอ


ปล.ภาพขโมยมาจากflickrของพระโจ้แบบเต็มๆ

แบ่งปันความสุขทุกเช้าวันอาทิตย์

ประชาสัมพันธ์ พื้นที่เปิดใหม่โดยพี่นุ้งนิ้งจ้า

"ร่วมหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความดีกลางกรุง ดอกไม้แห่งความสุขจะบานกลางใจ"

ครูอาสากลางกรุง แบ่งปันความสุขทุกเช้าวันอาทิตย์

กลุ่มอาสาอิสระและกลุ่มอาสาTeacher4Sunday

ร่วมกับชุมชนบ้านพักองค์การทอผ้า เขตดุสิต ขอชักชวนผู้มีใจอาสาทุกเพศทุกวัย และผู้มีจิตอาสา เชิญชวนร่วมรดน้ำพรวนดินเมล็ดพันธุ์แห่งความดี โดยใช้เวลาทุกเช้าวันอาทิตย์สอนหนังสือ ให้ความรู้ เพิ่มทักษะ ส่งเสริมคุณธรรมให้กับน้องๆในชุมชนบ้านพักองค์การทอผ้า เขตดุสิต และร่วมทำกิจกรรมเพื่อชุมชนในกรุงเทพมหานครแห่งนี้

ลักษณะกิจกรรม - สอนหนังสือให้กับน้องๆ ตั้งแต่ระดับ อนุบาล จนถึง ป.6 - วิชาที่สอนภาษาไทย คณิตศาสตร์ ศิลปะ อื่นๆ สถานที่ ชุมชนบ้านพักองค์การทอผ้า เขตดุสิต

- ทุกเช้าวันอาทิตย์ 9.00น.-12.00น.

เส้นทางการเดินทาง รถเมล์ สาย 3,16,30,32,33,49,64,65,66 ปอ.3,16,32,49,64,66,505,506,524 ลงป้ายหน้า ร.ร.โยธินบูรณะ เดินต่อประมาณ 300 เมตร เรือด่วนเจ้าพระยา ธงส้มและไม่มีธง ลง ที่ท่าเรือเกียกกาย

แผนที่ http://teacher4sunday.multiply.com/photos/album/1

ผู้เข้าร่วม - เตรียมใจ มีใจที่จะให้ความรู้แก่น้องๆอ่านออกเขียนได้ - ไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆในการเข้าร่วมกิจกรรม - รับจำนวนไม่จำกัด ไปสอนกันได้ตามสะดวก ตามเวลาและสถานที่ทำกิจกรรม

ติดต่อสอบถาม นายจิระพงค์ รอดภาษา (นุ้งนิ้ง) โทรศัพท์ : 081-515-8564

E-mail: Rodpasa@hotmail.com

คำคมน้องชายวัยรุ่น

"ผู้ชายอ่ะ มันร้อยไปศูนย์ ทุกคน พันเปอร์เซ็นต์ "

"ความรักอ่ะมันคือการต่อสู้ ใครจริงใจก่อน ก็แพ้ "

"จริงใจก็เสียตังค์ จริงจังก็เสียใจ"

ฮา ป๊ะ หล่ะ

KUNG FU PANDAAAAAAAAA

"Yesterday is history.

Tomorrow is a mystery.

Today is a gift.

That's why its called the present."

ไปดูกันให้ได้เลยนะ

หนุกมากมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

.

ตอนนี้ชีวิตมันเอียงกระเท่เร่
เสียการควบคุมความสมดุลของการพูด คิด ทำ
ขอหยุดก่อนได้มั้ย
ขอหยุดหายใจซักพัก
ขอปิดประตูหน้าต่าง
วิ่งเล่นมากเกินไปแล้ว ขอพักซักเดี๋ยวนึงน่ะ

.

เมื่อเราบอกกับตัวเองว่าเราไม่ต้องการใช้ไม้บรรทัดอันที่เราคิดว่าใครๆ และสังคมบอกให้เราใช้ขีดเส้นชีวิตของเรา และเราเริ่มที่จะพยายามออกเดินไปโดยปฏิเสธไม้บรรทัดอันนั้น สิ่งที่เราพบคือ มันยากน่ะ ในเมื่อระหว่างทางที่เดินไป ใครๆก็ยื่นไม้บรรทัดอันนั้นมาให้อยู่ตลอดเวลา

บางที ไม่ใช่สิ หลายๆทีเราไม่มีสติพอ เราก็เผลอรับมาขีดๆ ทำให้เส้นทางของเรานั้นมันน่าสับสนพิกลพิการซะยิ่งกว่าการเลือกเอาเลยว่าจะขีดหรือไม่ขีดอย่างใดอย่างหนึ่ง หากมองผิวเผินอาจจะมองดูเหมือนว่า ก็นี่ไงคือการประนีประนอมที่จะเป็นตัวเอง และอยู่ในสังคมนี้ แต่ว่ามันกลับยิ่งเป็นเหมือนเสี้ยนหนาม คอยสะกิดใจให้แสบๆคันๆอยู่ทุกที ว่านี่เราหลอกตัวเองหรืออย่างไร รู้ใจดีว่าเรายังแข็งแรงไม่พอ เรายังจริงไม่พอ และเรายังรู้ดีอีกว่าแท้จริงแล้วไม่มีอะไรหรอกที่เรียกว่า "สถานการณ์บีบบังคับ"

ทุกๆอย่างเราเลือกทั้งนั้น เราเลือกเองจริงๆ และเราต้องยอมรับในผลของสิ่งที่เราได้เลือกไปแล้วให้ได้เต็มหัวใจ เหมือนกับเป็นการเปิดใจเปิดตา มองดูและยอมรับตัวตนของตัวเอง ในทุกๆความน่าเกลียด ความหลงลืม ความอยาก ความไม่มั่นคง และความเลวร้ายอันตั้งอยู่บนความติดยึดในตัวตนอย่างเหนียวแน่นของเรา

ที่สำคัญพอๆกันคือเราต้องไม่คลางแคลงใจในอิสระของการเลือกของเราในวินาทีนี้ ที่เรากำลังจะเลือกทำอะไรลงไป เพราะเราเลือกได้ แม้ว่าบางทีเราจะคิดว่า "สถานการณ์บีบบังคับ" มันก็อยู่ที่เราจะรับหรือปฏิเสธไม้บรรทัดอันนั้น มันไม่ใช่ว่าเราตกเป็นทาสของไม้บรรทัด สังคม หรือใครๆ แต่เราตกเป็นทาสของความคิดของเราเองว่ามันมีไม้บรรทัดอันนั้นอยู่จริงตะหากหล่ะ

ฟอร์เวิร์ดเมลรูปหายากส์

โปรดสังเกตซ้ายล่าง รูปอดีตเอ๋ตอนเป็นสาวทอมๆ

โปรดสังเกตซ้ายล่าง รูปอดีตจักรปาณีสาวเรียบร้อยเว่อร์ๆ ฮา

เดือนแห่งการปาร์ตี้

ป่าน-พี่แจ๊ค ๘ มิย. ๕๑

เจ้าบ่าว เจ้าสาว

....

....

คู่ควงแก้ขัด

แม้ฟ้าหลวงและอดีตแม่ฟ้าหลวงแบบยกทีม

เอ๋ นิ่ม พี่กิ๊ง จักร

โฉมหน้าไอ้คนที่แย่งเอาช่อดอกไม้ไป ชิ

อิจฉากันเป็นแถบๆ

-----------------------------------------

75th คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์จุฬา

fight fight fight for architecture!

รุ่นเรานี่ทุ่มทุนแสดงจริงๆ

67 ครับ 67

ปล.รูปงานแต่งเจ๊ปา ยังไม่ได้มาเลย

http://www.storyofstuff.com/

worth watching!

thank you for link from Napui

Free

Whispering in his ear,
My magic potion for love,
Telling him, I'm sincere,
And that there's nothing too good for us.
Free, free. And I've just got to be me, me, me.
Whispering in his ear,
my magic potion for love,
Telling him I'm sincere,
and that nothing is too good for us.
But I want to be free, free, free,
And I've just got to be me, me, me.
Teasing hands on his mind,
gives our nights such mystery,
Happiness all the time,
oh and how that man pleases me.
But I want to be free, free, free,
And I've just got to be me, me, me. [bass solo]
Feeling you close to me, makes all my senses smile,
Let's not waste ecstasy,
'cause I'll be only here for a while.
I've gotta be free, free, free, ooh,
And I've just got to be me, me, me.
Free, free,
My devotion for love.
I said ... got to be free.

:Marcus Miller
Feat. Corinne Bailey Rae

The 29th Anniversary

วันนี้เป็นวันฉลองแต่งงานครบ ปีที่29 ของพ่อกับแม่

Happy Anniversary and Continuation!

The Funeral

สมองของคนเราคงมหัศจรรย์อย่างที่เค้าว่าไว้จริงๆ ...เมื่อเรากลับไปยังสถานที่ที่เราเคยผูกพันในอดีต แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยไปนานซักเท่าไหร่ ขณะที่เราเดินไปในที่แห่งนั้น แล้วเราได้กลิ่นอับของข้าวของที่วางรกระเกะระกะตรงนั้น เราก็ไม่ได้แปลกใจเลยที่ได้กลิ่นนั้นเพราะในความทรงจำของเราเตือนเราไว้ล่วงหน้าแล้วถึงกลิ่นที่เราเคยคุ้น ...เมื่อเราเดินเหยียบไปบนพื้นไม้กระดานเก่านั้น เสียงดังอ๊อดแอ๊ดของมันก็ทำให้เรารู้สึกอบอุ่นเหมือนได้กลับเป็นเด็กๆอีกครั้ง ...เมื่อเราวางมือลงบนราวบันไดไม้ที่เรียบลื่นเพราะผ่านการถูกสัมผัสมาแล้วเป็นร้อย พันครั้ง มันก็ยังให้ความรู้สึกดีเช่นเดิม ...พอเราเดินไปในที่ๆเคยเป็นที่ดินว่างเปล่ารกร้างข้างบ้าน เราก็นึกถึงต้นหูกวางที่เราเคยปีน นึกถึงแคร่ไม้ ...แล้วเราก็อดไม่ได้ที่จะเหลียวไปมองหลังบ้านว่าต้นหม่อนที่เราชอบปีนขึ้นไปเก็บลูกหม่อนต้นนั้น มันยังอยู่ไหมหนอ หรือว่าจะถูกตัดลงมาซะแล้ว ...เสียงเพลงของตุ๊กแกบนหลังคาสังกะสีที่เคยนอนฟังแว้บเข้ามาในหัว พื้นคอนกรีตขัดมันสีแดง อ่างบัวหน้าบ้าน ตู้ไม้ที่มีไจไหมอัดแน่นเต็มตู้ แมลงปอ ตั๊กแตน ทุ่งนา ควายและวัว ก็โผล่มาทักทายเหมือนกับได้นั่งไทม์แมชชีนกลับไปในวันเก่าๆจริงๆ ยังไงหยั่งงั้นเลย

มันช่างอบอุ่น แล้วก็ช่างน่าขบคิด ว่าเราจำมันได้ทุกอย่างได้ยังไง ทั้งๆที่เราไม่เคยคิดถึงมัน ไม่เคยคิดว่าจะต้องจดจำมันเอาไว้ไม่ให้ลืมน่ะ มันช่างดูเป็นรายละเอียดที่ไม่มีความสำคัญอะไรซักเท่าไหร่ แม้ว่าจะตอนนั้น หรือตอนนี้ก็ตาม

หรือคนเราเกิดมาเพื่อจะสร้างความผูกพันกับ ร้อยพันคน หมื่นแสนสิ่ง นับไปตั้งแต่ความผูกพันที่เบาบาง ไปจนถึงที่หนักหน่วง แล้วต่อจากนั้นก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวางทุกสิ่ง ...อย่างสุดแล้วแต่ว่าแต่ละสิ่งจะแปรเปลี่ยนไปเป็นอย่างไร ให้มันอยู่อย่างอิสระจากความยึดติด และคาดหวังของเรา ให้ทุกสิ่งทุกอย่างและทุกๆผู้คนมีอิสระที่จะอยู่กับเราไปตลอดกาลแม้ว่าอาจจะดูเหมือนว่าได้จากเราไปแล้วตลอดกาล

มรณานุสติ ขั้นอ่อนหัด

ด้วยความที่ต้องพึ่งพาเครื่องบินเดินทางไปมาในการทำงานค่อนข้างบ่อย เดี๋ยวนี้ทุกครั้งก็จะฝึกซ้อมตายทุกครั้งไป วันนี้ก็อีกวัน แต่พอลงจากเครื่องบินสิ ไม่นึกเลยว่าจะต้องภาวนากับการซ้อมตายต่อ แบบรู้สึกว่าท้าทายกว่าบนเครื่องบินซะอีก เพราะรถของพี่แท๊กซี่แกมีเสียงดัง ครักๆๆๆแครกๆๆๆมาจากใต้ล้อรถ ดัง มากๆๆๆๆๆ ยังไม่พอ accessoriesของพี่เค้าก็น่าเกรงขามมากๆ เครือ่งรางทุกชนิดเท่าที่เคยเห็นอัดอยู่เต็มรถ ลามไปถึงเพดาน และพวงมาลัยพี่เค้ายังแปะทองเปลว เหลือบตามองไปเห็นบนพวงมาลัยแกมีเขียนคำว่า "แค้น" ตอนแรกเห็นแล้วตกใจหน่อยๆ พยายามมองว่าเขียนอะไรต่อจากคำว่าแค้น ปรากฏว่า เป็นคำว่า "ให้อภัย" ..ขำ ฮา พี่แกก็ดูน่ารักไปอีกแบบ(แปลกๆดีน่ะ) ว่าแล้วก็เอาว่ะ ฝึกหัดภาวนาซ้อมตายไปกับเสียง ครักๆๆๆแครกๆๆๆ และแรงสั่นสเเทือนเหมือนรถไม่มีโช๊คของพี่แกต่อ จนมานั่งหน้าจอนี่ได้ ไม่ตายไปอีกคราว

blog น้องใหม่มาแรงแซงโค้ง

อารัมบท...the Gardener ( http://meandyouandtheearth.blogspot.com/ )พื้นที่เล็กๆนี้ เกิดขึ้นจากความรู้สึกว่าอยากทำอะไรซักอย่าง จริงๆแล้วคือ การเลิกทำอะไรหลายๆอย่างที่ทำร้ายโลกของเรา การเป็นคนเมืองอาจทำให้เรารู้สึกห่างไกลธรรมชาติ อาจทำให้เราลืมที่จะแคร์(เพราะเราร้อนก็เปิดแอร์)

พื้นที่เล็กๆนี้ ขอเป็นส่วนหนึ่งในการเริ่มต้นให้ "คนเมือง" หันมาเป็น "คนสวน" โดยเราอาจจะไม่ต้องปลูกต้นไม้ แต่เรามาช่วยกันหาวิธีเล็กๆน้อยๆสไตล์คนเมืองในการทำให้โลกที่เริ่มป่วยของเราหายดี
....เพราะ โลกคือเรา เราคือโลก


ปล.ขอเชิญชวนเพื่อนที่สนใจมาเป็น โมเดอเรเตอร์บล็อคด้วยกันค่ะ ใครมีเรื่องอะไรที่ตัวเองทำ หรือเห็นคนอื่นทำ แล้วเป็นเทคนิคที่แจ๋ว ทำง่ายในการดูแลสิ่งแวดล้อม ก็ช่วยบอกกล่าวกันน่ะค่ะ อย่าเก็บไว้ทำคนเดียวค่ะ

.

เหล่าอี้จากไปแล้ว รู้สึกอึ้งมากๆ เราไม่เคยรู้เลยว่าเหล่าอี้ป่วยขนาดนี้ จริงๆแล้วเราไม่เคยตั้งใจมองจริงๆเองตะหากว่าเค้าจะอยู่กับเราได้อีกไม่นานแล้ว เราไม่สนใจมองคนในครอบครัวของเราเองตะหาก เราเอาแต่ว่ามองไปนอกรั้วบ้านอยู่ตลอดเวลา

.

มาภาวนาให้เพื่อนชาวพม่า และชาวจีนที่กำลังเป็นทุกข์อย่างมหาศาลกันเถอะ

Be Here Now

Don't let your mind get weary and confused

Your will be still, don't try

Don't let your heart get heavy child

Inside you there's a strength that lies

Don't let your soul get lonely child

It's only time, it will go by

Don't look for love in faces, places

It's in you, that's where you'll find kindness

Be here now, here now

Be here now, here now

Don't lose your faith in me

And I will try not to lose faith in you

Don't put your trust in walls

'Cause walls will only crush you when they fall


...
Be Here Now - Ray LaMontagne

To listen : click Play button under "Singing Soul" on your right hand side.

ของหยั่งงี้..ต้องมีครั้งแรก

อยู่ๆ

จู่ๆ

ไม่ทันตั้งตัว ก็ต้องมานำภาวนาแบบลุยเดี่ยว ให้กับพี่ๆ ผู้ใหญ่ ที่เราทำงานด้วยกันมานาน เคยได้แต่คุยกันเรื่องงานที่มีแต่เรื่องซ้ำๆคือ อันนี้ผิด อันนี้ไม่ดี อันนี้แก้ใหม่ อันนี้ทำไมช้า ฯลฯ

มาวันนี้ได้กลายเป็นเพื่อนร่วมภาวนากันไปซะแล้ว รู้สึกดีใจ จนบอกไม่ถูกที่เราสามารถเอาเรื่องการฝึกปฏิบัติมาแบ่งปันให้กับเพือ่นร่วมงานในรีสอร์ทไฮโซนี้(ได้ไงกันน่ะ) ไม่มีรูปถ่ายมาอวดเพราะว่ามัวแต่ตั้งใจนำภาวนาม๊ากกกกมาก ไหนจะต้องนำสองภาษาเพราะมีพี่ริชาร์ดมาด้วย

ความท้าทายขั้นสูงสุด คือการนำ Total relaxation ก็ไม่เคยมาก่อน เอ้าลองดู คิดในใจว่า เอาน่าไม่มีใครจับได้แน่ ถ้าหากมีผิดอะไรขึ้นมาบ้าง ปรากฎว่าดูเหมือนทุกคนจะชอบมาก และรู้สึกว่าได้ผ่อนคลายพักผ่อน ผ่อนคลายกันจริงๆ

เจ้านายถึงขึ้นบอกว่า "ช่วยจัดให้พวกเราอาทิตย์ละครั้งได้มั้ย จะชวนพ่อมาด้วย"

คิดแล้วขำ ฮา เอาเจ้าของบริษัทมาด้วย จีเอ็มก็มาด้วย เมเนเจอร์ก็มาด้วย เอ้ามากันให้หมด คงฮาน่าดู

วันนี้ใบมะพร้าวที่ลู่ไหวไปตามลม ดูสวยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกว่ามันสวยขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ

ชุมนุมโยคี

เปา : พรุ่งนี้ไปไหนป่ะ

เรา : ไปชุมนุมโยคี

เปา : เป็นไรมากป่ะเนี่ยะ (มองมาด้วยสายตาแบนๆ) ...อย่าให้มันสุดโต่งมากนักอ่ะ

เรา : ...

ปล.

ชุมนุมโยคีสนุกมาก มีอีกเมื่อไหร่คงไปแน่...เป็นไรมากป่ะเนี่ยะ

Begining Anew

ขอขอบคุณสำหรับภาพที่จิ๊กเอามาจากกล้องพี่บอลค่า

I've changed.
And I'm changing.
Please forget what I was.
Please do not remember what I am.
Please never tell what I will become.

Tomorrow please let my word goes.
Because I'm flowing,
changing.

Please unclose your heart.

Everyday,
Let me be your new friend.

I promise to do the same.

Nice to meet you :)

Love-Hate

Never let your hate decide anything.
Knowing well there is hate, always let love decide.
I'm not saying to suppress hate, but never let it decide.
Let it be there, let it have a secondary place.
Accecpt it, but never let it be decisive.

Neglect it, and it dies of its own accord.
Pay more attention to love; just let love decide.
Sooner or later, love will take possesion of you whole being,
and there will be no place left for hate.

: Everyday
Osho

everything everybody is the becoming

หายไปงานภาวนาเกือบๆจะยี่สิบวัน
ห่างหายจากเพื่อนเก่าอันได้แก่ เสียงโทรศัพท์มือถือ รถรา และห้างสรรพสินค้าในกทม.
ได้เพื่อนใหม่เป็นแมลงหลายสิบชนิดที่ไม่เคยรู้จัก
บางตัวมีท่าบินที่เท่มากๆ
บางตัวมีกลไกร่างกายกับการหลบหลีกภัยชนิดเหนือคำบรรยาย
บางตัวกัดแล้วคันยุกยิ๊ก
สิ่งที่เล่าให้ฟังออกมาเป็นคำพูดได้นั้นน้อยจริงๆ
ด้วยข้อจำกัดของการใช้ภาษาของเราเอง

ชีวิตใหม่
ลมหายใจใหม่
รอยยิ้มใหม่
ความรู้สึกใหม่
การรับรู้ใหม่
มุมมองใหม่
ความไม่แน่ใจ
และความแน่ใจอันใหม่


ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสิ่งที่กำลังแปรเปลี่ยนเป็นอีกอย่าง
...ในสายน้ำแห่งชีวิตที่ไม่เคยเลยที่จะหยุดไหล

วันเกิด

ก็เป็นเพียงวันหนึ่งที่เหมือนวันอื่นๆ
แต่ก็เป็นวันแห่งคำถามมากมาย
เราโตขึ้นบ้างหรือเปล่าน่ะ
เราสูญเสียความเด็กของเราไปอีกเท่าไหร่กันน่ะ
เราเข้าใจอะไรมากขึ้นบ้างมั้ย
เรามีพลังลดถอยลงหรือเปล่า
เรารักเป็นหรือยัง
เรามีสติมากขึ้นบ้างไหม
เราทำอะไรให้โลกดีขึ้นบ้าง
เราสื่อสารกับคนที่เราเป็นห่วงใยหรือยัง
เราทำให้ใครเสียใจอยู่หรือเปล่า
...เรามีความสุขกับทุกๆสุขและทุกข์ของเราได้หรือยัง

คำถาม

ภิกษุเชิญระฆัง...
หลังจากนั้น หญิงวัยกลางคนชาวตะวันตกคนหนึ่งก็เดินมานั่ง ภิกษุเชิญระฆังอีกครั้งหนึ่งให้เรากลับมาอยู่กับลมหายใจก่อน แล้วจึงเริ่มคำถาม

ปุจฉา : นมัสการไถ่ ท่านเป็นคนหนึ่งในโลกนี้ที่หลุดพ้นไปจากความทุกข์แล้ว ต่อไปใครจะเป็นผู้สืบต่อ
หลวงปู่ตอบว่า... เธอนั่นแหละ

:เริ่มต้นใหม่ พี่มน หมอนไม้

.

Do not care about what people think about you.

Do care about what you really are.

.

ความบ้าและสามัญสำนึกเป็นสิ่งที่เข้ากันไม่ได้เอาซะเลย
มันตีกันวุ่นวายอยู่ในช่องท้อง
ใช่แล้ว
จริงๆ ความบ้าไม่ได้เป็นพิษภัยอะไรเลย
แต่เป็นเพราะยังมีความไม่บ้าหลงเหลืออยู่ตะหากหล่ะ
ที่ทำให้ความบ้ามันคลั่งได้

.

sleepless night,
mind wasn't clear,
time seems fade into the darkness,
blind it's end.
no more past present and future.
my thirsty heart is crying
for some meaningful emotion
from some meaningless conversation.
silence is bitter but real.
fragrance of past and future,
both living and dying,
like my body,
growing and rotting.
and where's my soul goes?
air is still,
too still.
night like this is a prison,
but whose soul is about to be liberated?

.

"Start seeing everything is god

But keep it as a secret"

Hafiz translated by.....

จำไม่ได้เพราะขโมยอ่านเอาในร้านคิโนะ

Ikebana

see space out of space

see form more than form

if you don't

just look again

they are there

holding hand with smiles that imply

no need for the key

if you could see

no need for the way to freedom

if I could really see