got a postcard

The traveler sees what he sees.

The tourist sees what he has come to see.

From Traveler move Postcard

ขอบคุณพี่โก๋พี่แน๊ตและพี่เต็ง

.

ฝนซา

เลิกรา

เริ่มใหม่

สรวลเส

หลงลืม

อ่อนล้า

เวิ้งว้าง

เปราะบาง

โปร่งแสง

ทวนน้ำ

พลุ่งพล่าน

สิ้นแรง

โหยหา

แค่ความ

ธรรมดา

Massive change

อืม....มันมีอะไรไม่เข้าท่าหว่ะ
เป็นความคิดแรกที่แว้บเข้ามาในหัวตอนค่ำวันนึงที่กลับมาถึงบ้านแล้วเปิดประตูห้องนอนตัวเองออก
ซ้าย...ตู้ที่เต็มไปด้วยกระดาษอะไรแปะเต็มไปหมด
ขวา... เตียงและด้านข้างที่มีกองหนังสือเป็นกองๆๆๆ เรียงๆๆๆ รกๆๆๆ
หน้า.... โต๊ะทำงาน ชั้นวางของ ลังอุปกรณ์ จักรเย็บผ้าไฟฟ้าและโบราณ
หลัง... ชั้นหนังสือ เต็ม ล้น รก ไม่เป็นหมวด
กลาง.... ของจุกจิกกองตามพื้น
เห็นแล้วเครียด ฮ่าๆ
คงได้เวลาเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ย้ายเตียง ย้ายโต๊ะ โละของที่ควรจะเลิกยึดติดได้แล้วออกไปจากห้อง เพราะมันจับฝุ่นเหลือทน
แบบ งาน เกรดดีเกรดห่วย ที่เคยภูมิใจและเก็บไว้ด้วยความเสียดายหยาดเหงือ และการอดหลับอดนอนทำ...เก็บไว้ทำไม ทิ้งไปเหอะ
ตุ๊กตารับปริญญา ที่คนให้มันคงลืมไปแล้วหล่ะว่าให้มา...ยังใหม่อยู่ เอาไปบริจาคแล้วกัน
เสื้อผ้าที่ไม่ค่อยเคยใส่ คนโน้นนี้ซื้อมาให้ หรือมาจากไหนก็ไม่รู้...จัดการซะ
และอื่นๆอีกมากมาย
นั่งรื้อ ของบางอยากเจอแล้วงง คือจำไม่ได้แล้วว่ามีมันอยู่
การ์ดบางใบที่คนเขียนมาถึง พออ่านแล้วเหมือนเพิ่งเคยอ่านครั้งแรก
ตกใจเจอโน๊ตที่เคยเขียนให้เพื่อนแต่ไม่ถึงมือเจ้าตัว อ่านแล้วอาย มันเห็นตอนนี้คงขำ แล้วสำลักความซึ้งกันตายเลยก็มี
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเอาของออกไปได้ประมาณเจ็ดลังใหญ่ๆ แล้วห้องก็ดูไม่ค่อยจะรกน้อยลงเท่าที่ควร
แต่ว่าตอนนี้ห้องก็สวยงามเรียบร้อย โล่งทั้งห้อง โล่งทั้งใจ กับการละทิ้งของหลายๆอย่างไปได้ซักที
จนกว่าจะรกใหม่แล้วทนไม่ได้อีกที เฮ้อ

.

I say I love you.... I love you not?

I say I hate you... I hate you not?

I say nothing... Isn't there anything?

When I say to you... Do I fool myself?

Words made you drift...

Words made me drunk...

Words Words Words ...

rough

loud

...deceptive

Chooo!

Quote of everyday

I came to your shore as a stranger,

I lived in your house as a guest,

I leave your door as a friend, my earth.

Again My Teacher... Rabindranath Tagore

โรงเรียนของหนู

มันอยู่ในรองเท้า
มันอยู่ใต้หมอน
มันยังอยู่แม้เวลานอน
มันอยู่ในขี้ยางลบ
มันอยู่ในโต๊ะและเก้าอี้
มันอยู่ในผงธุลี
มันอยู่ในควันรถ
มันอยู่ในความเมื่อย
มันอยู่ในความงง
แม่ๆ ดูสิ มันอยู่จริงๆ
แล้วแม่จะให้หนูไปหาเอาจากที่ไหนอีก

.

ในที่สุดก็มาถึงสุรินทร์ได้ซักที ก้าวแรกลงจากรถไฟสัมผัสได้เลยว่า คึกคักกว่าปรกติจริงๆ แน่นอนว่าเป็นเพราะงานช้าง มีทั้งฝรั่ง เอเชียมากันตรึม ออกจากสถานี สิ่งแรกที่พบ ก็ไม่ต้องเดาเลย ก็ช้างไง ช้างมากันเต็ม เฮ้อ...คิดถึงตอนเด็กๆจังได้ขี่ช้างไปรอบๆเมือง สิ่งถัดมาที่พบ ก็ไม่ต้องเดาเลย ก็จะอะไร...ขี้ช้างสิครับพี่ เต็มถนน ต้องเดินหลบให้แม่นน่ะ เพราะมันใหญ่กว่าขี้หมาซัก10เท่าได้มั้ง ปุ๋ยชั้นดีทีเดียว มันสะอาดและไม่เหมือนขี้หมาน่ะ และสิ่งที่คนอาจจะไม่เชื่อถ้าไม่เคยได้ดมกลิ่นขี้ช้าง คือ ขี้ช้างเป็น อึที่หอมที่สุดในโลก ถึงจะไม่เคยดมทั้งหมดแต่เราก็ค่อนข้างมั่นใจมากๆเลย กลิ่นหอมหญ้า ฟางและ ดิน ปนๆกันในอึช้าง มันทำให้เราจินตาการไปได้ถึงสภาพชีวิตของช้าง ป่าของช้าง ทุ่งของช้าง ลำธารของช้าง อิสระของช้าง อยากให้ช้างที่เดินอยู่ถนนที่กทม.ได้กลับบ้าน กลับป่า เราทำยังไงกันดีครับเพื่อนๆ เราทำอะไรได้บ้าง (อันนี้คิดจริงจังน่ะ) มาคิดโปรเจกก์กันเถอะ

ลมฝนใจ

I listen to the song of the wind it has no name.
I listen to the song of the wind it has no words.
I listen to the song of the wind and I can see.
The wind is free.
The wind is free.

: a basket of plums

กลอนติดเกาะ

There is only cloud in the sky
Even the sun is too lazy to shine
I take a walk with a little butterfly
But then she has changed her mind
Leave me for jasmine wine
It's okay I really don't mind
Just go on with this simple rhyme
Cause (I pretend) I have plenty of time
Fuzzy wind and Crazy wave has its own charm
In the ocean realm,
Things can never be calm
We are all dancing....time after time

ด้วยลมหายใจแห่งสติ x 3

"Difficulties are not optional,
but suffering is optional."

Brother Phap Hai

จากโปสการ์ดของพี่แนท รีทรีทคราวนี้เค้าเทศน์อะไรกันบ้างข่อยบ่ฮู้เลย เพราะว่าเป็นเด็กโข่งพี่เลี้ยงเด็กเล็กอยู่ตลอดงานภาวนา ดีใจจังที่พี่แนตอุตส่าห์แบ่งปันคำสอนมาให้ทางโปสการ์ด ขอบคุณค่า

นพลักษณ์

ไปนพลักษณ์กะชาวจิตอาสามา แต่ว่าอยู่ได้ไม่ครบสามวันเลย เสียดายจังเพราะอาหารที่สวนแสงอรุณ อร่อยโคตรๆๆๆ แต่แค่วันเดียวก็ไม่ต้องเดาแล้วว่าตัวเองลักษณ์อะไร ฮ่าๆ รู้แล้วเอาไปทำอะไรหนอ ยิ่งไปนั่งคิดว่าคนนั้นลักษณ์นั้นนี้ แล้วเค้าต้องคิดงั้นงี้แน่เลย ก็อย่างที่หญิงว่า ใช้ผิดๆอาจกลายเป็น wrong perceptionไปได้ เอาเป็นว่าแค่รู้ว่าคนเรามันต่างคนต่างที่มา ต่างวิธีคิดและรู้สึก เปิดใจกว้างๆไว้เท่านี้ดีกว่าน่ะ

.

Be like a flower, blooming without thinking.

.

ได้รับโปสการ์ดใหม่ๆจากใจเพื่อนมากมาย แทบจะทุกอาทิตย์ ยิ่งได้มายิ่งละอายใจที่ตัวเองดองบล็อคซะงั้นไม่ยอมแบ่งเวลาแสกนโปสการ์ดของเพือ่นๆขึ้นเว็บ thepostcardmaniac ตอนนี้ก็สมควรแก่เวลา อีกซักวันสองวันครับ สัญญ๊า สัญญา

ปล. เซอร์ไพร์สที่ได้โปสการ์ดรูปยอดชายนายเดวิดตรงจาก firenze จากคุณชู๊ท ไปทำอะไรอ่ะแก อิจฉา ขอให้เที่ยวให้หนุกน่ะ ขอบใจมากที่ส่งโปสการ์ดมาให้ และยังประทับใจกับโปสการ์ดของคุณจุฑามาศ เพื่อนผู้ซึ่งไม่รู้จักกันแต่เผอิญผ่านมาเจอ เห็นว่าสะสมโปสการ์ดเลยส่งมาให้ซะงั้น ซาบซึ้งใจมากค่า

.

A drop of tear squeezes a heart.

For I hurt your bleed.

For you feel my fear.

A stranger becomes a lover.

Through your sadness...therefore I pray

not yours
not mine
nothing

no you
no me
no one


nothing is needed even freedom since it's never been binded

มาร่วมใจกัน "Car Free Days" เถอะครับ

"Every one of us can do something to protect and care for our planet. We have to live in such a way that a future will be possible for our children and our grandchildren and our own life has to be our message."

Thich Nhat Hanh

sign up for carfreedays

@

Support the Car Free Days at http://www.carfreedays.org/

Dear friends. let's join the mindfulness activities.

6 - 23 ตุลาคม 2550
กิจกรรมภาวนาตามแนวทางหมู่บ้านพลัมประจำปี 2550 จัดโดย กลุ่มสังฆะแห่งสติกรุงเทพ และ เชียงใหม่ร่วมจัดโดย เลมอนฟาร์ม

ขอเชิญสัมผัสกับประสบการณ์การเจริญสติในชีวิตประจำวัน ตามแนวทางของ ท่านติช นัท ฮันห์ พระมหาเถระนิกายเซน โดยคณะ ธรรมาจารย์ภิกษุภิกษุณี จากสังฆะแห่งหมู่บ้านพลัมประเทศฝรั่งเศสและเวียดนาม ในการภาวนาและแสดงปาฐกถาธรรม ในประเทศไทย เดือนตุลาคม 2550 >> อ่านรายละเอียดได้ที่นี่... www.thaiplumvillage.org
ติดต่อสอบถามรายละเอียดได้ที่ : โทร. 085-318-2938, 085-318-2939
E-mail : awakeningsource@yahoo.com

เพลงเติมยิ้มของวันนี้

People are fragile things,

you should know by now

Be careful what you put them through

People are fragile things, you should know by now

You'll speak when you're spoken to

:Corinne Bailey Rae

.

เกลียดการพูดคำว่า "ไม่มีเวลาเป็นที่สุด"
แต่เดี๋ยวนี้ก็ได้พูดบ่อยเหลือเกิน
ต้องวางหรือตัดสายกับเพื่อนที่โทรมาทักทาย
ต้องกินข้าวเร็วเป็นจรวด
พูดเร็วแทบลืมหายใจ
มีโพสต์อิทแปะเปรอะไปทั่วโต๊ะ กะคอม
ไม่มีเวลาพล่ามในบล็อค
ไม่มีเวลาอ่านหนังสือ
ได้ไปเกาะแต่เท้าไม่ได้แตะน้ำทะเล
ได้ไปเหนือแต่ไม่ถึงดอย
...ขอหยุดหายใจเข้าออกสามที
แล้วยิ้มต่อปายย

.

There's a price to pay
like a highway's toll.
But where I'm going?
I fuckin' don't know.
Wrong turn leads to wrong goal
But why I continue this show?
China is Fragile and brittle
And also it's damn cold

What I really really want is.... is...
What is it?
Tell me if you know.
Now I'm just...
Waiting to break down
And wishing it'll flow.

ขอประเดิมแปะโปสเตอร์ละน่ะ เย้!

อยากชวนมาร่วมกันแบ่งปันของบริจาคให้วัดและโรงเรียนในที่ห่างไกลค่ะ

อ่านรายละเอียดต่อได้ที่ http://www.volunteerspirit.org/wb_read.asp?id=297

เป็นความบังเอิญที่ได้ก่อเกิดโครงการนี้ขึ้นมา จากจุดเริ่มเล็กคือพระโจ้เพื่อนของพวกเราเอ่ยว่า ช่วยเอาของวัดไปแจกเด็กๆที่ต้องการหน่อย จนตอนนี้กลายเป็นโปรเจกใหญ่เนื่องจากพอเราเริ่มหาเครือข่ายโรงเรียนในในแดนไกลที่ขาดแคลน ก็มีรายชื่อมากจน เราคิดว่าของจากทางวัดอย่างเดียวคงจะไม่พอแจกจ่ายทั่วถึง ตอนนี้ก็เลยกลายเป็นโครงการรวบรวมหนังสือ และสิ่งของเครื่องใช้สำหรับเด็กๆทางอีสาน 19โรงเรียน ยังพ่วงมาด้วยรายชื่อโรงเรียนเด็กๆที่แม่ฮ่องสอนซึ่งต้องการหนังสือ เพราะขาดแคลนมากจากพี่เล็กมาอีกเป็นรายชื่อยาวเหยียด

และเป็นความสุขเล็กๆของวัน ณ ขณะนี้เลยทีเดียว เมื่อชีวิตที่มักได้เร่ร่อนไปโน่นมานี่ทุกรายสัปดาห์ต้องมาจอดลงไม่ไกลไปกว่าสถาณนีรถไฟฟ้าไม่ก็ใต้ดิน กินลมชมแอร์ ไม่ใช่ออกซิเจนจากต้นไม้ แต่อย่างน้อยวันนึงๆจะได้รับโทรศัพท์จากคนที่ไม่รู้จักประมาณ สองสามสายโทรมา ขออาสาแพคของบ้าง โทรมาบริจาคของบ้าง บริจาคสตางค์บ้าง ทำให้ได้เห็นมุมมองอะไรใหม่ๆ กรุงเทพที่เต็มไปด้วยคอนกรีต ความร้อนและคาร์บอนไดออกไซต์ของเหมือนฉากในการ์ตูน ปอมโปโกะ แรคคูนในเรื่องก็คือพวกเราเองที่สุดท้ายต้องจำยอมอยู่ในป่าคอนกรีต แต่เราก็ยังพอจะหาวิธีรักษาป่าในหัวใจของพวกเราได้

Dictionary 01

"so cool" means "dude!! that's so boring"

.

jak รักน่ะเด็กอ้อ says:
เซ็งไอ้ตอนว่างๆแม่งไม่ป่วย พองานเยอะแม่งป่วย
Nim says:
55555
Nim says:
โทดนะ แต่ชีวิตก็งี้
......

โปรเจกก์ขุ้ยเพลงเก่ามาฟังเพราะไม่มีตังค์ซื้อแผ่นใหม่

i've got a symbol in my driveway

i've got a hundred million dollar friends

i've got you a brand new weapon

lets see how destructive we can be

i've got a brand new set of stencils

i've been connecting all the dots

got my plans in a zip lock bag

let's see how unproductive we can be

i've got a light bulb full of anger

and i can switch it on and off

in situations it can be so bright

i can't believe, how pathetic we can be

i've got a perfect set of blueprints

i'm gonna build somebody else

might cost a little more than money

but whats man without his wealth

i've got a phosphorescent secret

but dont you tell nobody else

next thing you know

the whole world will be talking

about all the clues they got

they just ain't no use

they've got us fooled

..

Ooh, its so typical,
love leads to isolation
So you build that wall
Yes, you build that wall
And you make it stronger
Well you have no right to ask me how I feel
You have no right to speak to me so kind
Some day I might find myself looking in your eyes
But for now, well go on living separate lives
Yes for now, well go on living separate lives
Separate lives

being and perception

เราเกิดมาเป็นคนเพียงคนหนึ่งจริงหรือ
การเป็นตัวตนของคนคนหนึ่งนั้น เราสามารถตอบได้ชัดๆหรือไม่ว่ามันเป็นอย่างไร มีแบบแผนหรือสามารถคำนวณได้จากสมการใดหรือเปล่า
หรือว่าคำว่าตัวตนที่เราพูดถึงกันนั้นไม่ใช่อะไรเลยนอกจากการรับรู้
การรับรู้ที่ไม่สามารถเกิดได้จากฝ่ายเดียว แต่เป็นการรับรู้ตัวตนของคนหนึ่งโดยอีกบุคคลหนึ่ง แม้กระทั่งตัวเองที่เฝ้ามองและพิจารณาตัวเองอยู่ราวกับเป็นสองบุคคลในร่างกายเดียว
แน่นอนว่าการรับรู้ต่อบุคคลหนึ่ง ของสองบุคคลย่อมไม่มีทางเหมือนกันได้เลย
ตัวตนของคนๆหนึ่งอาจต่างออกไปได้เป็นสิบ เป็นร้อย เป็นพันรูปแบบ
ถ้าหากลองพิจารณาให้ดี การรับรู้หายใจได้ด้วย มันหายใจเช่นเดียวกับสิ่งมีชีวิตเลยทีเดียว
มันแปรเปลี่ยน เติบโต เจ็บป่วยได้ เสมอๆ และแน่นอนว่ามันตายได้อีกด้วย
การรับรู้ไม่มีวันเป็นตัวตนที่แท้จริง มันอาจอยู่ตรงไหนซักแห่งระหว่างจุดที่ใกล้ตัวตนที่จริงแท้ที่สุดไปจนถึงตัวตนที่บิดเบือนสุดขั้ว
โศกนาฏกรรมของความสัมพันธ์มักเกิดจากการรับรู้ที่ไกลจากตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายเสมอๆ
บางคนอาจได้อยู่ร่วมกันเป็นเวลานาน แต่แท้จริงกลับเพียงแค่อยู่กับการรับรู้ตัวตนของอีกฝ่ายอย่างบิดเบื้อน ผิดเพี๊ยน
บางคนอาจได้อยู่ร่วมกันในเวลาอันแสนน้อยนิด จากนั้นก็เก็บเอาการรับรู้ตัวตนที่ฟั่นเฟือนของอีกฝ่าย ประทับลงในความทรงจำตลอดนานแสนนาน อาจเป็นความทรงจำที่สวยงาม หรืออาจเป็นความทรงจำเลวร้าย และเจ็บปวด
การรับรู้ผิดเพี๊ยนอาจทำลายตัวตน และทำให้ไม่มีค่าพอบนพื้นที่ความทรงจำใดๆ

เป็นความจริงที่น่ากลัว ถ้าหากในชีวิตหนึ่งของเราแท้จริงแล้วไม่เคยได้อยู่ร่วมกับใครเลยแม้แต่ตัวตนที่แท้ของตัวเอง และได้เพียงแค่อยู่กับการรับรู้ที่ปรุงแต่ง เพราะหัวใจของเราไม่มีประตูเปิดรับแสงสำหรับการมองเห็น และเรามีเพียงสมองไว้คิด วิเคราะห์ ตัดสิน และเก็บความทรงจำ

pause

is it exist only in an ideal?
can we really pause a time?
I imagine how it's going to be if we can pause at each moment.
a moment the sun shine,
a moment the rain pour,
At a pause, down to a single moment.
will we feel the burn of the sunbeams or the moisture of the juicy rain?
a moment we cry,
a moment of fear,
a moment we smile,
a moment of happiness,
At a pause, down to a single moment.
but how long is one single moment?
next to zero but never zero.
is it long enough to be sad or glad?
At a pause, down to a single moment every song turns into one "a song of silence".
I imagine if we can live a single moment like we are at a pause.
will we above all the feelings? the sadness, the gladness and also the nothingness
I imagine if we can live every one single moment at a pause.
we'll no longer be swallowed by the past or the future.
I imagine.

Another looking deeply lesson

“I’ve chased after rocks all my life. I’m addicted to rocks, all miners are. It really is an addiction. I’ve worked in mines since I was nine years old.” “I’m waiting to go back into the Roosevelt Reserve of the Cinta Larga indigenous people. The police closed it after the Cinta Larga killed 29 miners because they wouldn’t leave the reserve. When I’m on the reserve I work for the Cinta Larga and I get 5 percent of whatever I find. Sometimes I bargain for 20 percent.

Once I found a diamond worth one million dollars. I tried to hide it but I got scared and showed the rock to the Cinta Larga chiefs. I would have been set up for life, but if they’d discovered it I wouldn’t be here now. I didn’t have much time to decide. I had it in my hand. I could hardly breathe. It’s tough in there. On their land they are the law. Respect it or accept the consequences. I prefer not to risk my life. The problem is that the Cinta Larga open and close the mine whenever they want. If you invest in machines to work the mine you can lose everything from one day to the next. And the federal police can come in and shut everything down. You don’t even have time to hide your machine.

Society has a distorted view of miners. People think we’re a scourge. But we’re just a bunch of uneducated poor people trying to make a living. I had three children who all became miners. They’re just like me.

"Most of the time we work in poor conditions and in prohibited places. We’re not equipped to deal with society. We live outside of society, but society enjoys the fruit of our work. Many people wear the rocks we find, around their necks or on their fingers." Sometimes you find a good rock and you have money for a while, but most of us don’t know how to use money. And after a while we’re poor again.”

- Leônidas da Silva, 55, from Maranhão, lives in Espigão do Oeste, Rondônia.

© COLORS 2006. All rights reserved

วันแห่งสติ ตอน รักษ์เรารักษ์โลก ที่สวนรถไฟ

ช่วงเช็คดินฟ้าอากาศ แลกเปลี่ยนสิ่งที่พบในอาทิตย์ที่ผ่านมา

ช่วงแนะนำหนังสือน่าอ่าน และแลกกันยืม (มีหนังสือหลากหลายมากตั้งแต่วรรณกรรมเยาชนไทย เทศ เรื่องสั้น หนังสือธรรมะการ์ตูน ไปจนถึงหนังสือที่ดูเกือบจะเหมอืนตำราเรรียนประวัติศาสตร์ศิลป์ คราวหน้าเอาอีกน่ะ)

ช่วงภาวนากับการทำงาน จับภาพขณะพี่โก๋และนิ้งเก็บขยะที่คนมาเที่ยวสวนทิ้ง แล้วเรายังมาโหวตกันด้วยว่าเจออะไรมากที่สุด ได้ข้อสรุปว่า ฝาขวด หลอด โอเล่ และซองถุงยาง เยอะเจงๆ ฮ่าๆ

นอกจากนี้เรายังทำอาหารมาปิกนิคกัน โดยเราจะพยายามไม่สร้างขยะคือเอาอาหารใส่กล่องมา หญิงทำไข่เจียวค่อนข้างเบสิคๆไปหน่อย ฮ่าๆ พี่ดวงทำขนมปังสไตล์อิตาเลียนแบบ กินแล้วนึกว่าอยู่เวนิซ แต่พี่ดวงก็พูดว่า มันทำง่ายๆมากเลยครับ พี่ป๊อกต้มผัก พี่อะตอมกะพี่ตาหนูมาพร้อมขนมเพียบ นิ้งเอาผัดผักที่คนชมว่าอร่อยมา แต่ นิ้งให้แม่ทำ ชิ ส่วนเราเอาสละที่พี่ปอกไว้เราก็แฮ๊บมา กะผัดผักที่ไหว้ ไหว้จิงๆ ไหว้วานให้พี่ช่วยผัดให้ อนาถจิตการทำอาหารไม่เป็นของตนเจงๆ จะต้องหัดบ้างแล้ว การที่แต่ละคนทำอาหารมาทำให้ตอนที่เราพิจารณาอาหารทำให้เราเห็นภาพขำๆเช่น กินไข่เจียว ขอบคุณหญิงที่อุตส่าตื่นเช้ามา ทำท่าทางต้องเก้ๆกังๆ ชัวร์ และขอบคุณพี่สาวตัวเอง รู้สึกเหมือนได้เอาพี่มาปิกนิคด้วย ด้วยความใจดีที่ทำให้ทุกอย่างเล้ย :)

และโปรแกรมที่ขาดไม่ได้คือนั่งสมาธิและ ทวนศีล เป็นการทวนศีลกันเองง่ายๆที่ศาลาริมน้ำ มีเจ้ากระรอกหวังของกินมารบกวนสมาธินิดหน่อยแต่ก็สร้างบรรยากาศสวนให้รื่นรมย์