..

Ooh, its so typical,
love leads to isolation
So you build that wall
Yes, you build that wall
And you make it stronger
Well you have no right to ask me how I feel
You have no right to speak to me so kind
Some day I might find myself looking in your eyes
But for now, well go on living separate lives
Yes for now, well go on living separate lives
Separate lives

being and perception

เราเกิดมาเป็นคนเพียงคนหนึ่งจริงหรือ
การเป็นตัวตนของคนคนหนึ่งนั้น เราสามารถตอบได้ชัดๆหรือไม่ว่ามันเป็นอย่างไร มีแบบแผนหรือสามารถคำนวณได้จากสมการใดหรือเปล่า
หรือว่าคำว่าตัวตนที่เราพูดถึงกันนั้นไม่ใช่อะไรเลยนอกจากการรับรู้
การรับรู้ที่ไม่สามารถเกิดได้จากฝ่ายเดียว แต่เป็นการรับรู้ตัวตนของคนหนึ่งโดยอีกบุคคลหนึ่ง แม้กระทั่งตัวเองที่เฝ้ามองและพิจารณาตัวเองอยู่ราวกับเป็นสองบุคคลในร่างกายเดียว
แน่นอนว่าการรับรู้ต่อบุคคลหนึ่ง ของสองบุคคลย่อมไม่มีทางเหมือนกันได้เลย
ตัวตนของคนๆหนึ่งอาจต่างออกไปได้เป็นสิบ เป็นร้อย เป็นพันรูปแบบ
ถ้าหากลองพิจารณาให้ดี การรับรู้หายใจได้ด้วย มันหายใจเช่นเดียวกับสิ่งมีชีวิตเลยทีเดียว
มันแปรเปลี่ยน เติบโต เจ็บป่วยได้ เสมอๆ และแน่นอนว่ามันตายได้อีกด้วย
การรับรู้ไม่มีวันเป็นตัวตนที่แท้จริง มันอาจอยู่ตรงไหนซักแห่งระหว่างจุดที่ใกล้ตัวตนที่จริงแท้ที่สุดไปจนถึงตัวตนที่บิดเบือนสุดขั้ว
โศกนาฏกรรมของความสัมพันธ์มักเกิดจากการรับรู้ที่ไกลจากตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่ายเสมอๆ
บางคนอาจได้อยู่ร่วมกันเป็นเวลานาน แต่แท้จริงกลับเพียงแค่อยู่กับการรับรู้ตัวตนของอีกฝ่ายอย่างบิดเบื้อน ผิดเพี๊ยน
บางคนอาจได้อยู่ร่วมกันในเวลาอันแสนน้อยนิด จากนั้นก็เก็บเอาการรับรู้ตัวตนที่ฟั่นเฟือนของอีกฝ่าย ประทับลงในความทรงจำตลอดนานแสนนาน อาจเป็นความทรงจำที่สวยงาม หรืออาจเป็นความทรงจำเลวร้าย และเจ็บปวด
การรับรู้ผิดเพี๊ยนอาจทำลายตัวตน และทำให้ไม่มีค่าพอบนพื้นที่ความทรงจำใดๆ

เป็นความจริงที่น่ากลัว ถ้าหากในชีวิตหนึ่งของเราแท้จริงแล้วไม่เคยได้อยู่ร่วมกับใครเลยแม้แต่ตัวตนที่แท้ของตัวเอง และได้เพียงแค่อยู่กับการรับรู้ที่ปรุงแต่ง เพราะหัวใจของเราไม่มีประตูเปิดรับแสงสำหรับการมองเห็น และเรามีเพียงสมองไว้คิด วิเคราะห์ ตัดสิน และเก็บความทรงจำ

pause

is it exist only in an ideal?
can we really pause a time?
I imagine how it's going to be if we can pause at each moment.
a moment the sun shine,
a moment the rain pour,
At a pause, down to a single moment.
will we feel the burn of the sunbeams or the moisture of the juicy rain?
a moment we cry,
a moment of fear,
a moment we smile,
a moment of happiness,
At a pause, down to a single moment.
but how long is one single moment?
next to zero but never zero.
is it long enough to be sad or glad?
At a pause, down to a single moment every song turns into one "a song of silence".
I imagine if we can live a single moment like we are at a pause.
will we above all the feelings? the sadness, the gladness and also the nothingness
I imagine if we can live every one single moment at a pause.
we'll no longer be swallowed by the past or the future.
I imagine.

Another looking deeply lesson

“I’ve chased after rocks all my life. I’m addicted to rocks, all miners are. It really is an addiction. I’ve worked in mines since I was nine years old.” “I’m waiting to go back into the Roosevelt Reserve of the Cinta Larga indigenous people. The police closed it after the Cinta Larga killed 29 miners because they wouldn’t leave the reserve. When I’m on the reserve I work for the Cinta Larga and I get 5 percent of whatever I find. Sometimes I bargain for 20 percent.

Once I found a diamond worth one million dollars. I tried to hide it but I got scared and showed the rock to the Cinta Larga chiefs. I would have been set up for life, but if they’d discovered it I wouldn’t be here now. I didn’t have much time to decide. I had it in my hand. I could hardly breathe. It’s tough in there. On their land they are the law. Respect it or accept the consequences. I prefer not to risk my life. The problem is that the Cinta Larga open and close the mine whenever they want. If you invest in machines to work the mine you can lose everything from one day to the next. And the federal police can come in and shut everything down. You don’t even have time to hide your machine.

Society has a distorted view of miners. People think we’re a scourge. But we’re just a bunch of uneducated poor people trying to make a living. I had three children who all became miners. They’re just like me.

"Most of the time we work in poor conditions and in prohibited places. We’re not equipped to deal with society. We live outside of society, but society enjoys the fruit of our work. Many people wear the rocks we find, around their necks or on their fingers." Sometimes you find a good rock and you have money for a while, but most of us don’t know how to use money. And after a while we’re poor again.”

- Leônidas da Silva, 55, from Maranhão, lives in Espigão do Oeste, Rondônia.

© COLORS 2006. All rights reserved

วันแห่งสติ ตอน รักษ์เรารักษ์โลก ที่สวนรถไฟ

ช่วงเช็คดินฟ้าอากาศ แลกเปลี่ยนสิ่งที่พบในอาทิตย์ที่ผ่านมา

ช่วงแนะนำหนังสือน่าอ่าน และแลกกันยืม (มีหนังสือหลากหลายมากตั้งแต่วรรณกรรมเยาชนไทย เทศ เรื่องสั้น หนังสือธรรมะการ์ตูน ไปจนถึงหนังสือที่ดูเกือบจะเหมอืนตำราเรรียนประวัติศาสตร์ศิลป์ คราวหน้าเอาอีกน่ะ)

ช่วงภาวนากับการทำงาน จับภาพขณะพี่โก๋และนิ้งเก็บขยะที่คนมาเที่ยวสวนทิ้ง แล้วเรายังมาโหวตกันด้วยว่าเจออะไรมากที่สุด ได้ข้อสรุปว่า ฝาขวด หลอด โอเล่ และซองถุงยาง เยอะเจงๆ ฮ่าๆ

นอกจากนี้เรายังทำอาหารมาปิกนิคกัน โดยเราจะพยายามไม่สร้างขยะคือเอาอาหารใส่กล่องมา หญิงทำไข่เจียวค่อนข้างเบสิคๆไปหน่อย ฮ่าๆ พี่ดวงทำขนมปังสไตล์อิตาเลียนแบบ กินแล้วนึกว่าอยู่เวนิซ แต่พี่ดวงก็พูดว่า มันทำง่ายๆมากเลยครับ พี่ป๊อกต้มผัก พี่อะตอมกะพี่ตาหนูมาพร้อมขนมเพียบ นิ้งเอาผัดผักที่คนชมว่าอร่อยมา แต่ นิ้งให้แม่ทำ ชิ ส่วนเราเอาสละที่พี่ปอกไว้เราก็แฮ๊บมา กะผัดผักที่ไหว้ ไหว้จิงๆ ไหว้วานให้พี่ช่วยผัดให้ อนาถจิตการทำอาหารไม่เป็นของตนเจงๆ จะต้องหัดบ้างแล้ว การที่แต่ละคนทำอาหารมาทำให้ตอนที่เราพิจารณาอาหารทำให้เราเห็นภาพขำๆเช่น กินไข่เจียว ขอบคุณหญิงที่อุตส่าตื่นเช้ามา ทำท่าทางต้องเก้ๆกังๆ ชัวร์ และขอบคุณพี่สาวตัวเอง รู้สึกเหมือนได้เอาพี่มาปิกนิคด้วย ด้วยความใจดีที่ทำให้ทุกอย่างเล้ย :)

และโปรแกรมที่ขาดไม่ได้คือนั่งสมาธิและ ทวนศีล เป็นการทวนศีลกันเองง่ายๆที่ศาลาริมน้ำ มีเจ้ากระรอกหวังของกินมารบกวนสมาธินิดหน่อยแต่ก็สร้างบรรยากาศสวนให้รื่นรมย์

Yi Yi

"YI YI" ไปดูกะพี่เอ พี่จัน พี่ป๊อก

Truth is somewhat bigger than us to judge.
Because we always know only half of the truth.
We can't even see our own back!
no matter who we are, the wise or the dump, the grew up or the kid.

Thay always say " Are you sure? "

as one listen to the rain

Listen to me as one listens to the rain,

not attentive, not distracted,

light footsteps, thin drizzle,

......
Octavio Paz

กลอนบทนี้ของ Paz จริงๆยาวกว่านี้มาก แต่เพียงสามวรรคแรกที่ได้อ่าน
มัน ยังไงหล่ะ โดนนนนนนนนนน
อยากจะฝึกที่จะฟังอะไรๆเหมือนกับฟังเสียงสายฝนพลัมๆ
ฟังให้เหมือนกับใบไม้ที่อยู่ตรงนั้นฟังแสงแดดอุ่น
ฟังให้เหมือนกับดอกบัวบานเปิดรับหยาดฝนทุกหยดที่โปรยลงมา
as one listen to the rain
not attentive, not distracted,

"listen with your whole being not only your head" หลวงพี่ฟับเวียน

.

ในเช้าวันที่ท้องฟ้าขมุกขมัว รถก็ติดหนึบไม่ค่อยจะยอมขยับแม้จะเป็นทางด่วน(เก็บตังค์แพง)พิเศษก็ตาม มีสิ่งมีชีวิตเล็กๆแต่ว่าดึงดูดสายตาของเราได้เร็วมากจริงๆในฉากแบบที่ว่านี้ ก็คือเจ้าผีเสื้อ มันบินผ่านมาเหนือกระจกรถ (บนทางด่วนเนี่ยน่ะ)
ตอนแรก งงครับ งงมากเลยทีเดียว
ถ้าหากว่านี่เป็นเกมส์โฟโต้ฮันท์ ให้จับผิดว่าอะไรผิดที่ผิดทางก็คงต้องจิ้มไปที่เจ้าผีเสื้อไม่ต้องสงสัย
เค้าว่ากันว่าผีเสื้อเป็นมาตราฐานการวัดสภาพแวดล้อมอย่างหนึ่ง หากว่าบริเวณใดยังมีผีเสื้อพอให้เห็นก็แปลว่าอากาศคงไม่ได้เลวร้ายเกินไป
คิดสงสัยว่ามันจะรอดมั้ย แล้วมันจะบินไปไหน มันอาจจะหลงมาก็ได้
ผีเสื้ออาจจะหลงมาในเมือง หลงมาในที่ๆไม่เหมาะกับความสวยงามและบอบบางของมัน
ผีเสื้อ...ช่างน่าสงสาร
แต่คิดไปอีกที ไม่ใช่ผีเสื้อหรอกที่หลงมาในเมือง
เพราะเมืองครั้งนึงก็เคยเป็นป่า แล้วผีเสื้อก็ยังคงพยายามต่อสู้ดิ้นรนกับความเปลี่ยนแปลงเพื่อที่จะอยู่อย่างที่มันเคยอยู่ต่างหาก
แต่คนต่างหากที่หลงจากโลกสีเขียวๆไปในเมือง หลงเข้าไปทุกทีๆ เมืองก็เลยกว้างใหญ่เข้าไปทุกวันๆ
คน...ช่างน่าสงสาร

แบบฝึกหัด ฝึกการฟังอย่างลึกซื้งด้วยความรักและหัวใจที่เปิดกว้าง

เราต่างก็เหมือนคนตาบอดที่คลำช้าง คนนึงจับถูกหูก็ว่าช้างเป็นแผ่นแบนๆ อีกคนจับถูกขาก็ว่าช้างเป็นแท่งกลมๆ อีกคนจับถูกงาก็ว่าช้างแหลมเฟี้ยว
เราจึงต้องฝึกการฟังอย่างลึกซึ้งและไม่ตัดสิน ใช้สติ ไม่ใช่อารมณ์
ฝึกฟังด้วยความรักและเมตตา
และเปิดประตูของหัวใจเราให้กว้างเอาไว้เสมอๆ
นี่แหละถึงจะเป็นวิถีของผู้ฝึกปฏิบัติอย่างแท้จริง

....คลิ๊กที่รูปเพื่ออ่านในภาพขยาย

.

หมูน่อยสองตัวที่ทองผาภูมิ
27 มิถุนายน 2550
มันอาจกำลังชิวอยู่ในดินโคลน หรือบางทีมันอาจจะกำลังภาวนาในคนกินมังสวิรัติกันมากขึ้นก็ได้

No cap please!!!

จากการประเมิน

ประเทศไทยมี เซเว่นอีเลเว่น ประมาณ 4,000 สาขา (นี่ยังไม่รวม family mart ampm และเซเว่นปลอมๆอีกประปราย)

หากวันหนึ่ง ร้านเซเว่นขายกาแฟกับน้ำอัดลมต่าง สาขาล่ะ 100 แก้วต่อวัน

ปีหนึ่ง 365 วัน

ก็เท่ากับแก้วพลาสติก ฝาครอบ และหลอด จะถูกใช้ไปจำนวน 4000 * 100 * 365 = 146,000,000 ชุด

ซึ่งอายุการทำงานของมันต่อชุดไม่เกินสิบนาที แต่มันจะกลายเป็นขยะที่ย่อยสลายไม่ได้ไปอีก 500 ปี ยังดีที่บางส่วนอาจนำไปรีไซเคิลได้

แต่การผลิตแก้วพลาสติกชิ้นหนึ่งนั้น หมายถึง เงินที่ออกนอกประเทศในการซื้อเม็ดพลาสติก หมายถึงน้ำมันเชื้อเพลิงในการหลอม และเป่าโมลพลาสติก หมายถึงน้ำเสียจากโรงงานอุตสาหกรรม หมายถึงภาระของกทมในการกำจัดขยะ อาจรวมถึง การทำลายชั้นโอโซนในการเผาทำลายขยะอีกด้วย

เริ่มต้นกันวันละเล็กวันล่ะน้อย ไม่ได้คิดว่าเราต้องเดินพกแก้วมาจากบ้าน เราอาจจะเริ่มง่ายที่การไม่เอาฝาปิดแก้ว ถ้าแก้วสะอาดก็ไม่ต้องเอาหลอด

หาก ประหยัดการใช้แค่ฝาครอบอย่างเดียว ปีละ 146,000,000 ชิ้นได้ ก็เป็นความเคลื่อนไหวเล็กๆที่ไม่เล็กเลยทีเดียว

no cap please!!!!

แอ่วบ้านแม่กำปอง ม่วนใจแต๊ๆ

the most creative wedding's greeting!

Learning True Love

Learning true love

: Sister Chan Khong ( Sister True Emptiness)

chanเจิง is mean shoe and khongคอม is mean no ( chan khong เจิงคอม is mean "no shoes")

Parallax Press

Lucky me that I've recieved this book as a present from Plum village sangha. Because It's not available at any book store in Thailand.

While I was reading this book of true love, my heart can touch the overwhelmed love and compassion of everyone's life that vivid in the book though it's was fourty years ago story.

I can see how the love of the fearlessness of Bodhisattava really is in real action.

I can see how the great understanding of Bodhisattava, not against the violence but embraces the violence,works.

I can see how the roses can really bloom out of the garbages in this cruel world.

I can see how great is the suffering of others being and how one's love can encourage one to do such a hard and dangerous work for others.

Reading this book you need no knowledge or such an intelligence background, all you need is the pure humanity inside you

This book is True love in form of a book.

Dear friends please do not miss.

กิน กิน กิน กินผักทู๊กวัน

เรา :ทานๆทานกินอะไรเป็นมั่งอ่ะ
กินผักเป็นมั้ย
ทาน : กิน กิน กิน กิน กินผัก ทู๊กกกกกก วัน
เรา : กินมะเขือเทศเป็นมั้ย
ทาน : กิน กิน กิน กิน มะเขือเทศ ทู๊กกกกกกกกกกกวัน
เรา : กินเต้าหู้เป็นมั้ย
ทาน : กิน กิน กิน กินเต้าหู้ทู๊กกกกกวัน
(ก็ไม่เห็นว่าพ่อแม่จะพูดสำเนียงแบบนี้ เด็กมันไปเอามาจากไหนหว่า ฮ่าๆ ขำแสดท่าทางพ่อจะไม่เคยซื้อขนมให้กิน เจอกินแต่ผักแน่ๆ)
ทานกินเนื้ออะไรบ้าง
ทาน : เนื้อคน เนื้อควาย เนื้อพระ
เหยยยยยยย ! ก๊ากกกกกก
ว่าแล้วเด็กน้อยสองขวบ ก็ออกวิ่งถือเอาไม้จิ้มฟันแหลมๆไปอันนึงวิ่งหายออกไปที่ถนน แล้วพ่อแกก็วิ่งตามไป แต่ดูจะไม่ทันเด็กตัวกะเปี๊ยกแต่วิ่งเร็วจิ๊บ
พ่อแกวิ่งมา แต่หยุดที่โต๊ะพวกเรานั่งทานก๋วยเตี๋ยวกันอยู่เป็นเบรคเอี๊ยด
พี่โจน : ใครยังไม่มีลูกอ่ะ คิดให้ดีๆก่อนน่ะ
แล้วแกก็ออกวิ่งตามเจ้าทานไป
....
ช่วยโปรโมทเนื่องจากของเค้าดี ตอนนี้พี่โจนเปิดร้านอาหารชื่อว่า พันพรรณ อยู่ที่ในวัดสวนดอก บรรยากาศดีร่มรื่นตรงลานต้นโพธิ์ ขายอาหารหลากหลายและใช้พืชผักเกษตรอินทรีย์ ราคาก็ไม่แพงด้วย แต่เตือนว่าอย่าใช้ไม้จิ้มฟันร้านแกเวลาไปกิน เพราะอาจจะโดนเจ้าทานลูกชายแกเอาไปเล่นเป็นของเล่นมาแล้ว ไม่รู้เล่นยังไงด้วยนี่สิ ฮ่าๆ ล่าสุดได้ข่าวมาว่าเย็นนี้สามพ่อแม่ลูกจะไปอเมกา สามเดือน แต่ร้านยังคงเปิดตามปรกติ อ่าทำให้เราที่คิดจะไปวิ่งเล่นแถวเชียงหใม่ แล้วขโมยลูกเค้ามาเล่น เซ็งไปเลยง่า ขอให้เดินทางปลอดภัยและสนุกแล้วกันน่ะ

being recognized

ตื่นรู้ต่อความหลับ ยังดีกว่า หลับไหลฝันไปว่าตื่น

ขอบคุณ

ขอบคุณเพื่อนๆ ผู้เป็นรอยยิ้มให้กัน เป็นเสียงหัวเราะ เป็นความเพี๊ยน เป็นความพลาด เป็นแรง เป็นงาน ดีใจมากที่มีทุกคนอยู่ ขอบคุณเหล่าอาสาสมัครผู้ไม่เคยหวังอะไรมากไปกว่าเอาแรงมาแลกยิ้ม ผู้ไม่เคยติอะไรซั๊กกะอย่าง งานหนักเบาไม่หวั่น กินอะไรก็อร่อย ทำอะไรก็สนุก แม้จะรู้จักบ้างไม่รู้จักบ้าง แต่ก็ก้มหน้าก้มตาปัดกวาด ขัดถู ยกโน่นนี่ เต็มที่กันทุกคน ดีใจมากสำหรับเวลาที่มีมาให้เราใช้ร่วมกัน

being an island unto myself

Breathing in, I go back to the island within myself...
this poem was inspire by the last sutra of Buddha before he pass away.
the sutra is about 3 jewels within ourselves.



when we take refuge to buddha, dharma and sangha

it's within ourselves.

we should not take refuge to anybody but ourselves.

we are like the hut with many doors and windows, eyes ears... (6 doors)



what we think, tastes and so on are like a wind blowing through the window and make miserable and we try to organize things but we cannot.

the most important thing is to close the six doors of the senses.

don't try to see or hear... anymore

sit down quitely and light the lamp of mindfulness

be in an island within

everyone has that own island
with our practice
mindfulness, concentration and insight are the shortest distance to the island within.
I've recieved this island from the Buddha.
I'd like to transmit to everyone.

"Dharma is my mindfulness, shining near shining far.
Buddha is my breathing, guarding my body and mind.
Sangha is 5 skandas operating in harmony"

Toward peace and Harmony part:00

Me:Actually I have one more question may I ask?
You said that Buddha is made of non buddha elements.
and the ideas of living being is exist because the idea of non living being is exist.
So peace is also the same?
If peace is made of non peace elements, We cannot have absolute peace in this world?

Thay: right, We cannot have absolute peace. for example, even how good gardener you are, you still make some waste from your garden not only a flower but the flower soon will turn into waste and later they will turn to be flower again because they help nourish the trees.
just like happiness and suffering, suffering is also important. If you don't know suffering you will not know happiness.
It's a circle peace and war and peace and war.
but we should have more happiness and less suffering.
and we practice to increase more peace and less war.
we want peace peace and war and peace and peace and war,
not war war war and war.

Breathing in, I know my anger is here.

A seed of violence is one of the negative seeds that I've been watered it for so so long.
and my practice is also very weak. It's not good enough to help me recognise it right away when my anger raise.
In forgetfulness, I make a lots of pain in myself and others.
And after that I always feel so bad and lost my energies weeping for that

When I heard the story about human being they kill each other. my violence inside scream. I hear my voice say that how could they be so cruel to the people who didn't do anything wrong . how could they killed like that. why they are so heartless. and my voice said punish them! they deserved pain equally what they made to others!

But I also hear my teacher's voice say to me that it isn't right way to revenge, to kill. You shouldn't fight violence with violence.

Looking closely, I feel sorrow for the killer.
More closely, I feel sorrow for us. for human being for our pain we all share.
More and more closely, I feel sorrow for myself that even I've been taught. but I'm still too much in forgetfulness so the light cannot shine clearly in my heart.
More and more and more closely I feel more sorrow that I'm so little and I can't change the world that so cruel.

but more and more cand more and more closely, I think it's not right to blame on myself or to water the negative seeds. but if I am little then I'll change the world little by little.

You have my promise.
Rest in peace.

Dharma discussion about monastic life

Me: Did you hesitate when you decided to become a nun and what about after that, have you ever think about giving up on this path?

Sis Mai ngihem : I was almost 18 when I decided to become a nun. I remember the morning after I wrote a letter to the monastic, I woke up and think to myself what did I do? I was thinking about life at school, live the rest of my life in the countryside in france. that thought made me crazy. but then the second thought comes up, It's about the reason why I decided to choose this path and it's even stronger than the first thought.

life of a monastic is not different from normal life. there's up and also down.

the second time my hesitation comes up, was three years after when I 'm going to recite to become bhikkuni I have a strong feeling that i want to disrobe, I was thinking about my life if I wasn't a nun. I was thinking about my study, having a boyfriend, have my own apartment and being close to my family. that though also made me think that I do not deserved the Bhikuni status too because I wasn't ready.

I shared my doubt to one of my elder Dharma sister, and she told me the story about the buddha. when Buddha was sitting beneath the Bodhi tree and nearly reach the enlightenment, Mhara came to Buddha and Mhara offer a lots of choices to Buddha. But Buddha he has a very strong and clear direction to be liberated. So Mhara has no power over him and disappear.

After I heard this story, my doubt has gone. I really don't understand why. and I don't really want to understand it much.

and now I'm happy with my monastic life and even more and more I feel that I still have a lots to discover within myself.

Toward peace and Harmony part:0

When I was there sitting next to Thay,
Thay's looking into my eyes and so did I,
Suddenly, I feel like I can deeply understand The words
"Looking with the eyes of Buddha."
The eyes that filled with limitless generousity
so calm
and so light
but also so powerful.

"Dear Thay,I would like to ask a question...."

Maybe,that moment could change my life.

The day to remember

The happiest moment of today,
It is when about 1400 people in the hall "sitting meditation" together with the monastic even it's only five mins. I feel the strong power of meditation.I feel the voice of us calling for peace. After the whole day that I didn't have time even to have my meal. I just................stop. taking off that walkie talkie and sit down at the back to recognize my breathing. That short moment is worth everything.

What I won't forget,
I saw a lots of smiles obviously showing me their supports.
And a lots of volunteers they never hesitate to do what we ask them to help.
We were tired but also we're happy.

The highlight of today is not only a dharma talk but it's everything every smile everybody even Khunpa Diamond-water that makes us have a story to laugh.

stop for a second to breathe

No matter how busy I am but I always find myself a time to write a journal.
It's one of the way for me to practice, writting in mindfulness in awareness and with love and flower.
Above all, It's what I love to do.

This is the most challanging time for us to practice.
In time of crisis in a rush, practicing is seems to be harder and harder.
Sometimes our temper rising and we lost our practice.
And we fall apart within our violence.
Quietly, Peace is running away from us.

All we needs to do is going back to our breathe.

In
out
deep
slow
calm
ease
smile
release

And one last thing
we can not forget to practice in mindfulness to get over our wrong view of self.

That's the spirit of "Toward peace and Harmony"

In the brightest day when there is no cloud.

Do the shadow still?

In the darkest night when there is no light.

Do the shadow still?

.

Perhaps red is scorching only for the human eyes.
Hot and cold are defined by the human temparature.
Silence is just the name we're giving to what we couldn't hear.
See only our own eyes,
Cry only our own tears,
Speak only our own voice.
This way we can go not so far.

be free where you are

"The mind is a television with thousands of channels
I choose aworld that is tranquil and calm
so that my joy will always be fresh."
....

Thich Nhat Hanh : Present Moment Wonderful Moment

หน้าฝนนี้ขอชวนชาวจิตอาสามาล้างใจให้ใส ล้างห้องน้ำให้สะอาด ถวายเป็นกุศลแก่อาคารที่พักสงฆ์ ณ หออาคันตุกะ พุทธมณฑล

ใครว่าทำบุญต้องใช้เงินอย่างเดียวหรือต้องรอวันสำคัญทางศาสนาเท่านั้น ?
เพราะแรงกายของเราก็สร้างบุญได้เช่นกัน แถมทำได้ทุกวันไม่ต้องเว้นวรรคอีกด้วย ขอเชิญชวนผู้มีจิตอาสา รักความสะอาด อยากออกกำลังกายและใจ ร่วมกันทำบุญด้วยการทำความสะอาด และตระเตรียมที่พักเพื่อรองรับพระภิกษุ-ภิกษุณีจากหมู่บ้านพลัม ประเทศฝรั่งเศส ณ หออาคันตุกะ พุทธมณฑล ในวันพฤหัสและศุกร์ที่ ๑๗ และ ๑๘ พฤษภาคม ๒๕๕๐ เวลา ๘.๐๐ – ๑๖.๐๐ น

........อ่านต่อได้ที่ http://www.oknation.net/blog/mon/2007/05/07/entry-1

ปล.ขอขอบคุณพี่มน เนชั่นมากๆค่ะ ที่ช่วยกันบอกต่อข่าวประชาสัมพันธ์นี้ อย่างรวดเร็วฉับไว้ ทั้งยังใส่ใจรายละเอียด ช่วยเรียบเรียงและแต่งเติมข้อความและภาพให้อีกด้วยค่ะ เหล่าอาสาทั้งหลาย เจอกันค้าบบบบบบบบ

ไม่มีศาสนา

สำหรับข้าพเจ้าแล้วมีเพียงแค่
การเดินทางไปสู่ปัญญา
การเดินทางไปสู้สันติ
เหนือสิ่งอื่นใด
คือการเดินทางไปสู่ธรรมชาติอันเป็นความจริงแท้
พระเยซูมีคำสอน
พระพุทธเจ้ามีคำสอน
ขอทาน โจร ก้อนหิน หนอน ลม หรือแม้แต่ต้นหญ้าก็มีคำสอน
การแสดงความเคารพต่อศาสดา ต่อครูผู้สอนนั้น
ต้องทำด้วยใจอันบริสุทธิ์ และทำด้วยปัญญา
ไม่เช่นนั้นเราเองอาจกลายเป็นผู้ทำลายการดำรงอยู่ของท่านเหล่านั้นไปจน
หมดสิ้นโดยที่เราเองไม่อาจรู้เท่าทัน
ศาสดาก็เป็นแค่สิ่งๆหนึ่งไม่มีความหมายอะไรเลย เป็นเพียงสิ่งที่เคยมีชีวิต
หากไม่มีพวกเราผู้น้อมนำคำสอนของท่านมาปฏิบัติเพื่อก่อให้เกิดความสว่างในจิตใจ
เห็นหรือไม่ว่าเราเป็นผู้สืบทอดชีวิตของศาสดา และศาสนา
จะงดงาม หรือบูดเบี้ยวอย่างไร ก็อยู่ที่พวกเรา
ขอให้วาจาแห่งปัญญาของท่านเหล่านั้นนำทางเราไปด้วยเถิด

The real robbers

There is nothing to fear, because we don't have anything to lose.
All that can be robbed from you is not worthwhile, so why fear, why suspect, why doubt?

These are the real robbers : doubt, suspicion, fear. They destroy your very possibility of celebration. So while on earth, celebrate the earth. While this moment lasts, enjoy it to the very core. Because of fear we miss many things. Because of fear we cannot love, or even we love it is always half-hearted, it is always so-so. It is always up to a certain extent and not beyond which we are afraid, so we get stuck there. We cannot move deeply in friendship because of fear. We cannot pray deeply because of fear.

Be concious but never be cautious. The distinction is very subtle. Consciousness is not rooted in fear. Caution is rooted in fear. One is cautious so that one might never go wrong, but then one cannot go very far. The very fear will not allow you to investigate new lifestyles, new channels for your energy, new directions, new lands. You will always tread the same path again and again, shuttling backward and forward --- like a freight train!

from : Everyday : Osho
and much much thanks for p'koh who lending me this book.